زندگی یعنی ….

زندگی یعنی من، زندگی یعنی تو، زندگی یعنی ما، و یکی گشتن با همه ی آنچه که هست، مثل دریا با رود، مثل آتش با دود، و خدا را دیدن، واز او پرسیدن، راز این عشق که میسوزاند، همه ی هستی ما را هر دم..

یک نظر برای این مطلب

1. 

   shaeraneha, در ساعت بهمن ۱۶م, ۱۳۸۸ در زمان ۱۱:۵۹ ق.ظ گفت:

   سلام فاطمه جانم.
   اینجا عضو شدم.مرسی
   اما در پاسخ به کامنتی که برایم نوشته بودی همینها به ذهنم رسید که بنویسم…
   سولماز عزیز چی شده؟ چرا این روزها هرچی وبلاگت رو میخونم دلم میگیره؟

   پاسخ کمترین:
   فاطمه جانم،بقدری ابرهای همه ی آسمانها در دلم می گیرند که هر چقدر می خواهم این ابری بودن به اینجا منتقل نشود ،نمی شود!وقتی حل شوی در اجزای زندگی …خودت نیز در نوشته هایت حل می شوی…وقتی عمیق تر می شوم در اوضاع و احوالم و اهدافم در زندگی و مناسبات برقراری ارتباطی سازنده بین اجزای زندگیم،کلمات نیز پابه پای من می نشینند روی پیکره ی زندگیم…عزیز دلم اصلا راضی به این نیستم که وقتی دلت می خواهد بخوانی ام…دلت بگیرد و خدای نکرده غصه دار شوی…نه!تو مادری!همسری!از همه مهمتر نقطه ی اتکایی در زندگی ات…باید محکم باشی و پر نشاط و ایستا…من هم سعیم رسیدن به این ایستایی ست اما این احساسات لطیف شاعرانه که سالهاست تو را متهم به شاعری و…کرده اند جایی بیخ گلویت را می گیرند و فشارت می دهند تا پوست بیاندازی و مقاوم شوی…امیدوارم اینطور باشم و رو به بهبودی و رسیدن به درکی شایسته در تامل و تعمق در زندگی شخصی و آینده ام…دعایم کن…روی ماهتان را می بوسم.