علیمحمد اما این روزها پر جنب و جوش شده سعی میکنه از پله ها بالا بره پله های کوچیک و تکی رو میتونه اما پله های بلند تر یا چند پله ای رو نه. میمونه میون هوا زمین وقتی می ایسته نوک پاهاش رو زمینه میخواد بدوه و ملیکا هم میخواد داداشش رو داماد کنه. میگه داداشی بزرگ شو برای عروست خونه بساز تا من دومادت کنم.

خودم را شیرین کاریهایتان و شیرین زبانیهایتان قایم میکنم. به بابای بچه هایم هم میگم آهسته باش بگذار…

بابای بچه هایمان … بابای بچه ها…

به این فکر میکنم که هرچند همسرم برایم عزیز است و محترم هرچند هر روز که میگذرد بیشتر دوستش دارم اما چه زود «همسر عزیزم» جایش را داد به «بابای بچه هایم»

خودم را میبینم و «همسر عزیزم» را و تار موهای سفیدی که کم کم خودشون را دارن نشون میدن.

«همسر عزیز» میخواست موهاشو رنگ کنه، نذاشتم گفتم بذار همینجور باشه من اینجوری بیشتر دوست دارم.

به مامان و بابای این نورسیده هم تبریک میگم انشاالله که قدمش پرخیر و برکت باشه.

راستی آقا مجید ما هم برای اولین بار عمو شدن، یه تبریک ویژه.

قضیه از این قراره که دیشب وقتی رفتم بیمارستان و رفتم تو بخش جراحی قلب دیدم اثری از مامان و اینا نیست که نیست، توی تابلویی هم که اسم مریضا و شماره اتاقشون روشه اصلا اسم آقاجان نبود هی نگاه کردم، هی نگاه کردم، دوباره، دوباره، دلم تو رخت گفتم چطو شده که اسم آقاجان اینجا نیست و هیچکدوم از همراهیا هم نیستن خدایا! رفتم دم ایستگاه پرستاری و گفتم آقای خیاطیان کجان؟ گفتن زیر عملن. گفتم کجا هستن؟ در ورودیی را نشونم داد و گفت اونجا؛ یکی دو قدم رفتم جلو بعد گفنم برم تو؟ گفت برو، منم رفتم تو. پشت در از این لباس سبزا آویزون بود و چند تا کفش مردونه و زنونه هم بود من هم به خیال اینکه بقیه تو این راهرو منتظرن عمل آقاجان انجام بشه یتا از این لباسها را پوشیدم ورفتم جلوتر یعنی دنبال مامان و اینا مگشتم یهو دیدم دم در اتاق عمل وایسادم فقط دکترا را دیدم یهو یتا پرستار اومد گفت اینجا چکار مکنی؟ گفتم پرستاره دم ایستگاه پرستاری گفت بیام تو. خلاصه غرض اینکه اتفاقی و ندونسته تا دم اتاق عمل هم رفتم و با اینکه دکترا را دیدم اما اصلا ندیدم.

بعدش آقا مرتضی گفتم که من یهو روما برگردوندم دیدم اینجا واسیده گفتم الان پس میفته؛ چطو اومدی تو؟ منم براشون گفتم که چطو شده.

——————————–

پ ن ۱: دفعه اول موقع امتحان رانندگی بود که دم بریدگی افسر گفت دور بزن، منم راهنما زدم و آیینه بغل را نگاه کردم تا اومدم حرکت کنم یهو یتا ماشین (پیکان آبی) به سرعت از کنارم رد شد یعنی در حدی که اگر یکی دو ثانیه زودتر حرکت کرده بودم بنگ کوبونده بود بغل ماشین تو بریدگی که توقف کردم افسر گفت برو پایین پرسیدم اینجا؟ وسط بریدگی؟ گفت آره، منم به خیال اینکه فهمیده و ردم کرده منتظر بودم پرونده م را بده دستم؛ نداد، گفنم پرونده م. گفت اگر موخوای بدمت. گفتم نه خیلی ممنون. خندید و من امتحان رانندگی قبول شدم. :دی

پ ن ۲: عوض دفعه اول امتحان که از بریدگی که دور زدم پیاده م کرد و پرونده م داد دستم. گفتم چرا؟ گفت برای شروع حرکت عوض دنده یک گذاشتی دنده سه! حالا کی بعد اینکه دور زدم و پارک کردم و اینا. حالا به هر حال.

——————-

بازم التماس دعا

چند وقتیه که دکترها به آقاجان توصیه کردند که باید قلبشون رو عمل کنند هرچه زودتر بهتر اما مامانی دلشون رضا نمیده هروقت صحبتش شده آقاجان رو منع کردند اما آقاجان که ظاهرا تصمیمشون برای عنل قطعی بوده دیروز صبح رفتن بیمارستان برای کنترل دارویی و انجام آزمایش و آنژیو و کارهای قبل از عمل. از دیروز که مامان گفتن آقاجان رفتن بیمارستان دلم به قول سیده ملیکا آشور میزنه حتی دیشب هم نتونستم خوب بخوابم؛ نگرانم، همه نگرانند، نگران آقاجان با اون سابقه شون که اونو یه معجزه میدونیم.

خلاصه مقصود اینکه آقاجان عزیز ما همین روزها باید عمل بشن؛ عمل قلب، شاید همین فردا

التماس دعا

یک آن در ذهنم نقش میبنده ام البنبن بی‌پسر، علی‌اکبر، علی‌اصغر شیرخواره، طفل سه ساله، مادر بی‌شیر، بیداد گرما، کودکان تشنه، خون، شمشیر، نیزه … و این اشکها هستند که سرازیر میشن

حقیقتش دلم میخواد خیلی چیزا بنویسم اما نمیدونم چطوری فقط فکر میکنم چجوری طاقت آوردن اون روز همه اون زنها و مردهای بزرگ

]]> http://fatima.naqashzade.ir/1390/09/13/658/feed/ 0 http://fatima.naqashzade.ir/1390/09/08/%d8%b3%d9%84%d8%a7%d9%85-2/ http://fatima.naqashzade.ir/1390/09/08/%d8%b3%d9%84%d8%a7%d9%85-2/#comments Tue, 29 Nov 2011 15:44:01 +0000 فاطمه http://fatima.naqashzade.ir/?p=655 بالاخره از خونه خودمون به اینترنت وصل شدم

منتظر پستهای بعدی من باشیــــــــــــــــــــــــــــــــد.

با سپاس فراوان از داداش جان

و همچنین آقای حامدی

——————————————————-

پ‌ن*: حالا میفهمم بچه‌ی من، بچه‌مه. واسه یه مادر اول و دوم و سوم نداره. کاش اینو وقتی بچه بودیم هم میفهمیدیم، کاش بچه‌هامون هم اینو میفهمیدن قبل از اینکه خودشون مامان-بابا بشن.

پ‌ن**: سر ملیکا وقتی داشتم هوش میومدم یادمه که چندبار از پرستار پرسیدم «بچه‌م سالمه؟» اما این بار رو یادم نمیاد فقط یادمه وقتی پرستار اومد وضعیتم رو چک کنه اینو ازش پرسیدم چواب داد «آدره سالمه خانم، چند بار میپرسی؟»

*****************

روز زن بر هر زن، خواهر‌زن، برادر‌زن، پدرزن، مادرزن، سوزن‌زن، آمپول‌زن، پنبه‌زن، بیل‌زن، زیرآب‌زن و بقیه زنها مبارک

*****************

پ‌ن: پارسال که حس و حال داشتم و شخ و سفت بودم کیک رنگین‌کمون هم درست کردم اما امسال حس و حال داشتم ولی چون چغاله بادوم داشتم نتونستم.

دارم فکر میکنم به خودم، به سالی که گذشت، به کارهایی که تو سال گذشته انجام دادم، به کارهایی دلم میخواست انجام بدم و به هر دلیلی نشد و به کارهایی که انجام ندادم و حتی دلم نمیخواست انجام بدم. به سید مجید، به ملیکا، به نی‌نی تو راهم که شش ماهه مهمون دلم شده، به شادی‌هایی که هر بار فهمیدم یه مهمون کوچولو به دلم اومده داشتم، به اضطراب و شعف دنیا اومدن نی‌نی؛ به شادیهایی که تو این سال واسه‌مون رسید، به غصه‌هایی که داشتیم. حتی سالهای قبل‌تر، به اونایی که پیشمون بودند و امسال دیگه نیستند.

به بزرگ شدن دخترم و خواهر بزرگ‌تر شدنش و به ننه شدن خودم که به قول ملیکا حالا دیگه بزرگ شدم و ننه (مامان) دو تا بچه شدم  و به تارهای سفیدی که کم‌کم خودشون رو نشون میدن.

به اینکه روزها چقدر تند میگذرن، به اینکه در هر نگاه دخترم رو بزرگتر از نگاه قبل میبینم. به زندگیم، به گذشته‌م و به آینده‌م؛ فکر میکنم  و  فکر میکنم و سرم گیج و منگ میشود از احساس خواب‌آلودگی… افسوس ملیکا هنوز بیداره و فکر میکنم هنوز حالا حالاها قصد خوابیدن نداره. (۱۲:۳۷)

———————————-

پ‌ن: و بیدار ماند تا ساعت ۳ و خورده‌ای که دیگه بیهوش شد الان به قول مامان فکر کنم دیگه تا عصر بخوابه.